انتشارات بیدگل
کتاب «پاراگونه: مقایسۀ هنرها» کاوشی انتقادی از استدلالهای لئوناردو داوینچی در مورد برتری نقاشی بر سایر اشکال هنری مانند شعر، موسیقی و مجسمهسازی است.
نام نویسنده: لئوناردو داوینچی
مترجم: وحید غلامی پورفرد
نوع جلد: شومیز
سایز: پالتویی
وزن کتاب: 150
لئوناردو دی سر پیرو دا وینچی (Leonardo da Vinci) (۱۵ آوریل ۱۴۵۲ - ۲ مه ۱۵۱۹) دانشمند،
نقاش، مجسمهساز، معمار، موسیقیدان، ریاضیدان، مهندس، مخترع، آناتومیست، زمینشناس، نقشهکش، گیاهشناس و نویسنده ایتالیایی دوره رنسانس بود.
نبوغ او شاید بیش از هر چیز دیگری مورد توجه بودهاست.
لئوناردو معمولاً به عنوان نمونهٔ بارز یک مرد رنسانس شناسانده میشود.
از او بهطور گسترده بزرگترین نقاش تاریخ یاد میکنند.
عدهای نیز او را با استعدادترین شخصی میدانند که تاکنون در این جهان زندگی کردهاست.
دا وینچی را کهنالگوی «فرد رنسانسی» دانستهاند.
وی فردی بینهایت خلاق و کنجکاو بود. او نظریات خود را در مجموعه یادداشتهایی که بالغ بر هزاران صفحه میباشند،
ثبت کردهاست. او طرحهای مبتکرانهای را برای ساخت سلاحهایی مانند توپهای بخار،
ماشینهای پرنده و ادوات زرهی ارائه کرده بود، هرچند که بسیاری از آنها هرگز ساخته نشدند.
0.0
کتاب «پاراگونه: مقایسۀ هنرها» کاوشی انتقادی از استدلالهای لئوناردو داوینچی در مورد برتری نقاشی بر سایر اشکال هنری مانند شعر،
موسیقی و مجسمهسازی است. اصطلاح «paragone» خود به معنای «مقایسه» در زبان ایتالیایی است
و به بحثی در دوران رنسانس ایتالیا در مورد شایستگیهای نسبی اشکال مختلف هنری اشاره دارد.
به عقیدۀ داوینچی، نقاشی بهترین فرم هنری است؛ زیرا مستقیما با حس بینایی درگیر میشود که او آن را اصیلترین حواس میدانست.
او معتقد بود نقاشی میتواند پیچیدگیهای دنیای طبیعی را به طور موثرتری نسبت به شعر یا موسیقی که بر زبان و صدا تکیه میکنند،
به تصویر بکشد. لئوناردو در نوشتههای خود نقاشی را با شعر، موسیقی و مجسمهسازی مقایسه میکند.
به بیان وی، درحالیکه شعر و موسیقی هنرهای درونزمانی هستند که در طول زمان آشکار میشوند،
نقاشی یک هنر فرازمانی است که در یک لحظه قابل درک است.
او همچنین مدعی میشود نقاشی بر مجسمهسازی برتری دارد؛
زیرا میتواند طیف وسیعتری از موضوعات و احساسات را به تصویر بکشد.
رویکرد لئوناردو به نقاشی عمیقا علمی است. او برای تقویت رئالیسم آثارش، آناتومی، نور و پرسپکتیو را مطالعه میکرد.
این دقت علمی در استدلالهای او برای برتری نقاشی به دیگر فرمهای هنری مشهود است؛
زیرا او معتقد بود که یک نقاش باید اصول زیربنایی طبیعت را درک کند تا بتواند آن را به طور دقیق در آثارش نشان دهد.
