«گم در راههای گمشده» نوشتهی صمد طاهری روایتی چندلایه از مهاجرت، فقر، و تلاش برای بقا در یکی از بحرانیترین دورههای تاریخ معاصر ایران است.
انتشارات نیماژ
این اثر، سفری دروننگرانه و تأملبرانگیز در پیچوخمهای ذهن و خاطرات است؛ جایی که شخصیت اصلی در جستجوی گمشدههای درونی، در میان مسیرهای مبهم زندگی معاصر سرگردان میماند.
نام نویسنده: صمد طاهری
نوع جلد: شومیز
سایز: رقعی
وزن کتاب: 220 گرم
صمد طاهری متولد ۱۳۳۶در آبادان، نویسندهٔ معاصر ایرانی در سبک رئالیسم است؛
وی در اوایل انقلاب اسلامی ایران تحصیل در رشتهٔ هنرهای نمایشی در دانشکده هنرهای دراماتیک
تهران را نیمهکاره رها کرد. او که جزو نسل سوم داستاننویسان ایران است
نوشتن را از سال ۱۳۵۳ آغاز نمود اما از سال ۱۳۵۸ و بهسبب آشنایی با ناصر زراعتی
وبا انتشار اولین داستان خود بهنام گلبونا در جُنگ فرهنگ نوین بهطور جدی وارد عرصهٔ داستاننویسی شد.
در سال ۱۳۶۲ بهمدت چند ماه در جلسات پنجشنبههای هوشنگ گلشیری شرکت کرد.
0.0
رمان روایتهایی از دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران است. حسینعلی به همراه برادرانش عباسعلی و درویش، مادرشان را در خانه رها میکنند و پیاده و بیآذوقه به سمت آبادان به راه میافتند. در راه پیرمردی با نوهاش، اسفندیار، با آنها همراه میشود. درویش را در راه گم میکنند و پیرمرد میمیرد. آنها درنهایت به آبادان میرسند. حالا که پنجاه، شصت سال از آن واقعه گذشته، حسینعلی و عباسعلی یاد برادر کوچکشان درویش میافتند و هر کسی واقعه را از زبان خودش نقل میکند.